Nadeszła wiosna – czas, kiedy rolnicy pozbywają się suchej roślinności poprzez jej wypalanie. Wielu z nich
błędnie sądzi, że czynność ta ma korzystny wpływ na przyszłe plony, wielu zaś po prostu kontynuuje bezmyślną tradycję.

Wypalanie trawy jest szkodliwe dla gleby i organizmów w niej żyjących. Zabieg ten niszczy materię
organiczną, przez co spowalnia proces tworzenia próchnicy. Wskutek niego giną organizmy glebowe niezbędne do
zachowania równowagi ekologicznej oraz potrzebne w procesie powstawania gleby. Wpływa to na pogorszenie
zmniejszenie plonów. Ponadto w czasie wypalania roślinności uśmiercane są liczne owady, płazy, gryzonie i ptaki, najczęściej skowronki. Dochodzi
uwolnienia toksyn zanieczyszczających środowisko. Następstwem wypalania łąk często są niekontrolowane pożary, stwarzające zagrożenie dla ludzi i zwierząt, prowadzące do zniszczenia znacznych połaci lasów.

 Wypalając trawę łamiesz prawo!

             Zgodnie z art.124 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów.” Za wypalanie roślinności w wymienionych miejscach grozi kara aresztu lub grzywny (art. 131 powyższej ustawy).

         Rolnikowi wypalającemu trawę grozi utrata unijnych dopłat bezpośrednich i rolnośrodowiskowych!
Według Ustawy z dnia 18 grudnia 2003 o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (art.2 ust.6) „Minister
właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania utrzymywania gruntów rolnych 
w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, mając na względzie uwarunkowania glebowe 
i klimatyczne, rodzaje upraw oraz terminy agrotechniczne.”

             Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych
wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (par.2 ust.2) „łąki, pastwiska i ścierniska nie powinny
być wypalane”.